Buddy

KORKU DOLU PASTEL BİR STÜDYO DÜNYASI

Buddy, Casper Kelly’nin imzasını taşıyan, 90’lar çocuk programlarının sevimli estetiğini kanlı bir kabusa çeviren absürt bir korku-komedi filmi. Masumiyetin arkasındaki karanlığı seviyorsanız Buddy’yi izleyin. Ama çocuklarla birlikte oturup izlemeyi aklınızdan bile geçirmeyin. Aşırı şiddet, pıhtılaşmış kan, kopan organlar, parçalanmış vücut dokuları ve çocuk karakterlerin tehlikede olması bazı izleyicileri rahatsız edebilir.

OrtaKoltuk Puanı:

 

Turuncu, peluş tek boynuzlu at Buddy, “It’s Buddy!” adlı sahte-eğitim programının neşeli yıldızı. Şarkılar, danslar, konuşan eşyalar ve “cesaret” “paylaşım” dersleriyle dolu pastel bir stüdyo dünyası… Ta ki çocuklardan biri kurallara uymayı reddedene kadar. O andan itibaren programın sahte masumiyeti çatlar; Buddy’nin gülümsemesi bozulur ve dünya, kontrol takıntılı, şiddet dolu bir tuzaklı boyut haline gelir. Gerçek hayatta banliyö annesi Grace (Cristin Milioti) ise bu garip evrenle gizemli bir bağ kurar.

Filmin yönetmeni ve yazarı Casper Kelly‘nin tarzı burada net : tv.lerde gece geç saatlerde yetişkinlere yönelik yayın yapan program kuşağının uzatılmış, meta ve nihilist halini veriyor seyircisine. Film, Barney & Friends, Pee-wee’s Playhouse ve benzeri programların dilini neredeyse birebir taklit ederek başlıyor; VHS estetiği, abartılı renkler, didaktik şarkılar… Sonra bu dili bilinçli olarak zehirlemeye başlıyor izleyeni. Sonucunda, hem gülünç hem ürkütücü bir “nostalji silahı” ortaya çıkıyor. Buddy’i seslendiren Keegan-Michael Key’in ses performansı filmin en büyük artısı : Ses tonu aynı anda hem aşırı pozitif hem de tehlikeli bir diktatör edası taşıyor. Milioti ve genç oyuncu Delaney Quinn (Freddy) ise filmin duygusal zeminini tutuyor; yani absürtlüğün içinde insanlık ve panik hissettiriyorlar izleyiciye.

Filmin güçlü yanları ise oldukça net : Konsept taze ve oldukça cesur. Anlatılan hikaye, çocuk medyasının zorla dayatılan mutluluğunu, kontrol ve inkâr temaları üzerinden ele alıyor. Üretim tasarımı, orijinal şarkılar ve ton hakimiyeti başarılı. Film için düşük bütçesine rağmen etkileyici bir atmosfer kurulmuş.

Tabiki filmin zayıf yanları da mevcut. Anlatılan hikayede “tek şaka” riski hemen göze batıyor : Başlangıçtaki şok etkisi zamanla aşınıyor, tempo dengesizleşebiliyor. Bazı sahneler daha kısa formatta daha etkili olabilirdi. Korku unsurları bazen bilindik hale dönüşüyor, komedi ise herkese hitap etmeyebilir; aşırı şiddet, pıhtılaşmış kan, kopan organlar, parçalanmış vücut dokuları ve çocuk karakterlerin tehlikede olması bazı izleyicileri rahatsız edebilir. Son bölümde verilen geleneksel bilgiler, örf, adetler ve efsaneler açıklamaları seyircide biraz aceleye getirilmiş hissi uyandırabilir.

Genel olarak Buddy, “düşük bütçeli, ana akım dışı veya belirli bir türe odaklanan filmlerin gece geç saatlerde gösterime girmesi ya da yayınlanması” ruhuna uygun olur diye düşünüyorum. Bilinçli olarak tuhaf ve eğlenceli bir deneyim düşünenler bu saatleri seçmelidir. Bu film için şunu da belirtmekte yarar var. Buddy saf korku arayanlar için yeterince korkutucu ve ürkütücü olmayabilir; ama 90’lı yıllarda çocuk programlarını hatırlayan, meta-komedi ve absürt hiciv sevenler için oldukça tatmin edici olabilir.

Sözün özü : Masumiyetin arkasındaki karanlığı seviyorsanız Buddy’yi izleyin. Ama çocuklarla birlikte oturup izlemeyi aklınızdan bile geçirmeyin.

Yönetmen : Casper Kelly

Senaryo : Casper Kelly, Jaime King

Görüntü Yönetmeni : Zach Kuperstein

Kurgu : Josh Ethier

Müzik : Michael Yezerski

Oyuncular : Keegan-Michael Key, Delaney Quinn, Cristin Milioti, Topher Grace, Michael Shannon, Patton Oswalt

ABD / Korku-Gerilim / 95 Dk.

 

CEVAPLA

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz